Jak stałam sie rysunkowa...

Wiecie, że lubię wszystko, co jest ładne. Moje prezentacje zawsze zawierają nieoczywiste grafiki, zdjęcia  i piękne czcionki. Dlatego często stworzenie prezentacji zabiera mi więcej czasu, ale wiem, że było warto, kiedy widzę swoje dzieło.  Dodatkową przyjemność odczuwam, gdy dzieciaki piszą, że ładne te prezentacje. Pomyślisz, że to nieskromne, ale pal licho. Koniec pokory! Będę się chwalić, bo jest czym :-)

Ale wracając do tematu, aby było jeszcze ładnej stworzyłam swoje bitmoji. Oszalałam na punkcie tych awatarów. Nie tylko są ładne, ale również można je wykorzystać do informacji zwrotnej - szczególnie teraz, w okresie zdalnego nauczania. 

Sami zobaczcie. Aby podziękować za lekcję lub przysłane zadanie, do spersonalizowanej wiadomości można dodać

Dobrą odpowiedź nagradzamy znaczkiem: 

Przywitać można się w ten sposób, czyż to nie słodkie i miłe:

Kiedy robimy zadania typu prawda/fałsz można skorzystać z takiego oznaczenia:

Ważne informacje zawsze zaznaczam taką pomarańczową rączką:

Dobre wyniki w quizie czy konkursie można ozdobić takim awatarem:

 A żegnam się tak:

Jest mnóstwo ciekawych obrazków w Bitmoji, którymi można ozdobić swoje karty pracy, slajdy, sprawdziany, czy zamieścić w ocenie kształtującej czy opisowej. Kilka przykładów poniżej:

Uwierzcie mi, że to fajna zabawa, tym bardziej, że ilości Bitmoji oszałamiają. Ja codziennie znajduje coś nowego. Dodakowo można dodać rozszerzenie Bitmoji w chrome. 

Zachęcam was do stworzenia własnych awatarów (można wybrać kolor włosów, fryzurę, ubrania, akcesoria) i personalizowania swoich własnych materiałów dydaktycznych. A... i co najważniejsze robimy swojego awatara w aplikacji na smartfonie. 

Pozdrawiam,

Czy warto być wychowawcą?

Musisz ją miec! 

To jest pytanie... Bycie wychowawcą to na pewno wyzwanie, bo jesteś odpowiedzialny za „swoje” dzieci, nagle ich problemy i często problemy ich rodzin stają się Twoimi. Często to bardzo ciężki bagaż, bo bywa, że nie możesz wiele zrobić. Są dzieci, które borykają się z przemocą w rodzinie, wyborem między rodzicami, którzy się rozwodzą, przerostem ambicji i oczekiwań, albo po prostu z prozaicznym (dla nich to koniec świata) pryszczem na nosie. I Ty nauczyciel mający na głowie realizację programu, scenariusze imprez szkolnych i dyżury musisz naleźć czas i pomóc, wysłuchać, poradzić. Często sam nie miałeś takich problemów ani doświadczeń, a to nagle wymaga się od Ciebie, abyś był specjalistą - terapeutą, psychologiem, przyjacielem, wzorem i skarbnicą wszystkich mądrości. Jak ja sobie z tym radzę jako wychowawca 30 niesfornych piątaków?

Szulka - wychowawczyni 

No cóż - raz lepiej raz gorzej. Nigdy jednak nie bagatelizuję, rozmawiam (choć czasem są to trudne rozmowy), wysyłam pisma, słucham mądrzejszych koleżanek, proszę o pomoc naszą szkolną panią pedagog (przecudowną osobę i profesjonalistkę w każdym calu), czytam, uczę się i staram się... tak jest już od 15 lat. Nie każdą sytuację udało mi sie rozwiązać, czasem popełniałam błędy, ale myślę, że jestem coraz lepszym wychowawcą.

Podejdź bliżej - nie gryzę 

 Polecam Wam książkę Anny Konarzewskiej. Jest to jedyna książka na rynku, która przeczytałam od razu od deski do deski. Czuć, że kobieta wie, o czym pisze i cały czas jest jakby z nami... jako koleżanka, mentorka i po prostu nauczycielka, której na sercu leży życie każdego ucznia.

Ponieważ zawsze notuję podczas czytania, podzielę się z Wami tym, co według mnie w tej książce najcenniejsze:

1) Uczniowie szukają szkoły, która rozwija talenty i zainteresowania.

2) Autorytetem  jest nauczyciel, który nie jest nieomylny.

3) Bądź najpierw człowiekiem, a potem wymagającym pedagogiem.

4) Zawsze dotrzymuj słowa.

5) Nie bądź zbyt... zbyt nowoczesny ani zbyt staromodny à znajdź swój      złoty środek.

6) Pokaż uczniowi, że błędów nie należy sie wstydzić, bo one uczą.

7) Edukacja musi mieć sens.

8) Podstawą dobrej relacji jest bezpieczeństwo i wzajemny szacunek.

9) Przestańmy ciągle narzekać – na siebie, na system, na…

10) Nie rób nic wbrew sobie.

Pozytywem tej książki jest też mnogość scenariuszy, które można wykorzystać na swoich zajęciach. Ta pozycja zostanie ze mną na długo, kto wie, czy nie na zawsze.

Czy warto więc być wychowawcą? Odpowiem tekstem z jednego z motywujących plakatów wiszących na drzwiach mojej klasy:

„NIE OBIECUJĘ, ŻE BĘDZIE ŁATWO, ALE OBIECUJĘ, ŻE BĘDZIE WARTO!”

A jak wrócimy do normalności…

Moja miejscówka

Marzę o powrocie do szkoły. Zdalne nauczanie ma oczywiście wiele plusów, ale jednak kontaktu z żywym organizmem nie da się zastąpić. Jak powiedziała mi moja serdeczna koleżanka Kamila (pozdrawiam kochana) „brakuje mi sceny”, bo przecież nauczyciel to aktor, który codziennie występuje przed swoją najwierniejszą i najbardziej krytyczną publicznością - uczniami. I zgadzam sie z nią całkowicie, ja też chcę wrócić na moją scenę do sali 103 i do moich piątaków na polski. Potarzałabym się również na dywanie z maluchami na angielskim… Niestety nie nastąpi to chyba szybko.

Ręcznie robione planszówki

Zatraciłam się zupełnie w sieci, nauczyłam nowych programów i wreszcie udało mi się zrobić takie karty, które są zgodne z moim ideałem „nauczycielskiego piekna”. Robię je dla uczniów i dla siebie, bo lubię ładne rzeczy.

Kolorowe napisy

Gdybym nie była nauczycielką, pracowałabym w sklepie papierniczym. Uwielbiam te kolorowe notesiki, długopisy i zakreślacze. Moja szuflada jest pełna naklejek, samoprzylepnych  karteczek w różnych wielkościach, fantazyjnych spinaczy, tęczowych pinezek i innych gadżetów. Na całe szczęście dane było mi spełnić swoje marzenie i zostać nauczycielem.  Ale wracając do sedna tego postu, jestem bardzo dumna z tego, co powstało na moim starym komputerze. Czekam teraz aż kurier przywiezie nową drukarkę (kolorową). Wtedy wszystko wydrukuję,  zalaminuję, zapakuję w paczuszki z Tigera (namiętnie je kolekcjonuje) i będę oczekiwać na czas, kiedy zobaczą je moi uczniowie.

Nasza sala 103

Chciałabym podzielić sie z Wami moim dziełem – kartami zdaniowymi. Zrobiłam je, aby poćwiczyć rozbiór logiczny i gramatyczny zdania. Można oczywiście wykorzystać je do ćwiczenia wielu sprawności. Zapraszam do ich pobrania i korzystania. Są ukryte pod tym linkiem 

LINK DO ZDAŃ

Moje nowe odkrycie...

Nauczanie zdalne jest - tak mi się przynajmniej wydaje - w fazie rozkwitu. Codziennie odkrywam jakieś nowości, ale to na co natknęłam się wczorajszej nocy, zwaliło mnie z nóg. To jest coś, czego jako anglistka i polonistka szukałam. 

Vocaroo!!! Co to jest?

Jest to dyktafon online. Nie potrzeba sie logować ani podawać żadnych informacji o sobie. Dzieci też nie muszą ściągać zupełnie żadnych aplikacji ani narzędzi.

Strona jest prosta w obsłudze i za to kocham ją jeszcze bardziej.Nie tylko można nagrać tekst czy muzykę, ale zrobione nagranie udostępnić uczniom w formie linku lub kodu qr oraz ściągnąć na swój komputer. 

Oto krótka instrukcja:

Nagrałam dla Was krótką wiadomość! Posłuchajcie ;-) i używajcie - ja już mam kilka pomysłów, jak użyć jej po powrocie do szkoły!

MOJA WIADOMOŚĆ

Nauczyciel w czasach zarazy

Tydzień zdalnego nauczania za nami. Dla mnie właściwie jest to już drugi tydzień, bo szybko zabrałam się do roboty i zaraz połączyłam się z moimi uczniami. Najpierw nieśmiało korzystałam z jitsi.meet, aby przerzucić się szybko na zoom. I był to strzał w dziesiątkę!!!

Nawet maluchy z I - III (z pomocą rodziców) szybko nauczyły się obsługiwać ten program. Oczywiście tęsknię za klasą, tablicą i codziennym obcowaniem - pogaduchami na przerwach z moimi piątakami, szaleństwami na dywanie z maluszkami i rozmowami z  koleżankami z pokoju nauczycielskiego. 

Okazało się jednak, jak to zwykle bywa, że nie taki straszny diabeł, jak go malują. Nie będę psioczyć (choć nie podoba mi się to), że muszę pracować na swoim komputerze i że nikt mi nie odda pieniędzy za zużyty prąd, bo ważniejsze jest dla mnie, że moi uczniowie wiedzą, że nie przepadłam, że jestem dla nich i z nimi. Edukacja przecież to relacja. 

W tej całej "trudnej" sytuacji liczy się też  dla mnie to, że nauczyłam się wielu nowych rzeczy, poznałam nowe programy, ciekawe aplikacje i choć "czacha dymi" i oczy mam czerwone jak chomik, chłonę wiedzę jak gąbka. I już wiem, że przyszły rok będzie łatwiejszy i bardziej multimedialny, bo wyprodukowałam ciekawe gry na wordwallu, learningapps i za czwartym podejściem zrozumiałam genially. Canva również nie ma dla mnie tajemnic.  Będę mogła juz zawsze z tego  korzystać. 

Strasznie żałuję, że Koronawirus zamknął nas w domach, bo koło nosa przeleciały mi cudowne konferencje - Noc Belfrów u Madzi Krajewskiej w Tucznie, Szkoła z Edumocą w Gdyni i Morze Pomysłów w Sopocie. Cicho jednak marzę, że jak wirus odpuści, znowu będzie pięknie.

Niesamowite emocje targały mną podczas tych dwóch tygodni i podsumowując je, widzę więcej plusów niż minusów. Po raz kolejny nauczyciele pokazali, że dają radę, że potrafią na bok odłożyć urazy, pomagać sobie nawzajem i być tam, gdzie ich miejsce … z uczniem. I - na szczęście - żaden minister tego nie zmieni.

Tymczasem zmykam, bo weekend się zaczął a na biurku leży książka wspaniałej nauczycielki i wyjątkowej wychowawczyni - Ani Konarzewskiej, która dzieli sie tym, co najlepsze. Zamierzam z tego skorzystać.

Na koniec pragnę podzielić się moim pierwszym genially o rzeczowniku - klik. Tak mi się spodobało, że będzie wkrótce trochę angielskich i polskich prezentacji w tym programie. Czyżby stary, dobry PowerPoint odchodził do lamusa?

Dzieciaki lubią rywalizację

Najedzona sernikami, makowcami, pierogami i innymi daniami, zasiadłam do kompa, aby dać Wam kolejną serię pomysłów ticzerki. Jak jesteś nauczycielem, to nawet w święta myślisz, co by tu ciekawego zmalować dla swoich dzieci. Czasem brak już pomysłów - wtedy na Twojej drodze stają inni wspaniali pedagodzy. 

Zainspirowana przez Agnieszkę Iwanicką - jej szkolenie było dla mnie jak objawienie... odpowiednie tempo, brak „zapełniaczy”, brak bezsensownej teorii - czysta praktyka -  postanowiłam zmienić moje podejście do nauczania.

 Od jej szkolenia zupełnie zmieniłam myślenie na temat mojej "kariery" nauczyciela... przestałam się martwić, co ludzie powiedzą. Uświadomiłam sobie to, co było oczywiste – pracuję na SWOJE nazwisko, na SWOJĄ markę i muszę być w tym względzie egoistką. Jestem jaka jestem, pasjonuje mnie moja praca, nie chcę być nauczycielem, który "się nie wychyla". Wychylam się więc... i sama robię gry planszowe oraz online dla moich uczniów. To oni są najważniejsi, to ich mam nauczyć i zarazić pasją do dwóch języków, których uczę – ojczystego i angielskiego. A nie chcę uczyć nudno... neurodydaktyka pokazuje, że nudne znaczy szybko zapomniane.

Spieszę oczywiście z wyjaśnieniem, że na moich lekcjach nie ma zawsze fajerwerków, czasem tez jest nudno... bo niektóre rzeczy trzeba po prostu wyćwiczyć, wydrylować, wykuć na pamięć -  inaczej się nie da.  Jest jednak dużo lekcji, że dzieciaki aż piszczą z radości i na przerwach mówią innym dzieciom jak było super.

Dziś chcę pokazać wam dwa gotowce – możecie korzystać z nich do woli J:

https://pl.pinterest.com/pin/374995106455857630/

* Flipquiz kulturowy

https://flipquiz.com/board/i-am-so-good-at-english-culture/

* Flipquiz QUESTIONS

 https://flipquiz.com/board/questions-5/

Zasady gry są proste – dzieci wybierają kategorię i kwotę za którą grają. Przygotujcie sobie za wczasu "fałszywe" pieniądze - ja moje zalaminowałam - będą służyć jeszcze wiele lat. Jeśli odpowiedzą dobrze, dostają kasę, jeśli źle- pytanie przechodzi na przeciwników. Mogą trafić też na bankruta – wtedy oddają całą kasę. Emocje aż rozrywają salę – to nie będzie cicha lekcja :-D.

Gra - oprócz aspektu edukacyjnego - ma aspekt wychowawczy, uczy że nie zawsze się wygrywa. Ja zawsze wprowadzam jeszcze element gratulacji dla przeciwnika. Na poczatku jest trudno! Szczególnie u czwartaków. Sama daję przykład - gratulując "przegranym" wspaniałej walki i znajomości odpowiedzi na wiele pytań. 

Za wygraną kasę można oczywiście coś kupić. U mnie w klasie występują dwie możliwości – 5 za aktywość  lub nagroda z pudła nagród. A o pudle będzie następnym razem J

Pierwsze śliwki robaczywki! - Lizakowe "to be"

To pierwszy post na moim drugim blogu. Drugim - ale nie mniej ważnym... Pierwszy blog to blog kulinarny (szulinkowo) -  bo oprócz nauczania - kocham gotować. Ten będzie blog dotyczył największej pasji w moim życiu - czyli NAUCZANIA języków. A uczę dwóch - polskiego i angielskiego. Wiele osób od dawna zachęcało mnie, abym podzieliła się moimi doświadczeniami. Zawsze jednak wydawało mi się, że chyba jeszcze na to czas. Dziś poczułam, że TEN czas właśnie nadszedł. Pewności siebie dodała mi nominacja w konkursie „Nauczyciel na medal”. Bardzo jestem z niej dumna, bo nominowali mnie uczniowie i rodzice. Nie ważne jak się skończy dla mnie ten wyścig o „medal”, ale  mile jest czuć się docenianym i lubianym. 

Witajcie więc w świecie ciągle gdzieś pędzącej z ogromną torbą różnorakich pomocy naukowych, ciągle w niedoczasie, zaangażowanej w wiele projektów nauczycielki z małego (ale pięknego) miasta!

 Dziś szybka podwórka dla moich czwartaków. Pomysł na tą grę podsunęła mi moja serdeczna koleżanka Kamila (która właśnie szybuje w przestworzach zmierzając do zaprzyjaźnionej szkoły w Bilbao na wymianę z młodzieżą). Dzieci Kamy same wykonały swoje "lizaki", ja zaś postanowiłam wykonać moją wersję, zalaminować ją i używać przez wsze czasy. Wszystko zrobiłam w ilości 15 sztuk (bo tyle maksymalnie liczą moje grupy językowe), dzięki temu zabezpieczyłam się przed sytuacją pt. "Proszę Pani, a ja zapomniałam moich lizaków dzisiaj". Wszystkie lizaczki mam w kubeczkach w klasie.

 Gra jest banalnie prosta i w jej prostocie tkwi siła. Nazwałam ją „LIZAKOWE to be”. Możną ją stosować:

a) na wejście - aby powtórzyć odmianę czasownika "to be"

b) w trakcie, podczas wypełniania książkowych zadań (teraz przecież w książkach nie można pisać, bo są wieloletnie)

c) na podsumowanie - świetny feedback dla mnie, czy uczniowie znają odmianę.

Bardzo łatwo sprawdzić poprawność odpowiedzi, bo karty mają wyraziste kolory – „am” - czerwony, „is” - żółty, „are” - niebieski. Kiedy dzieci podnoszą "lizaki", od razu widać kto wykonał pracę dobrze, a kto popełnił błąd. Uczniowie też od razu dostają informację zwrotną, ponieważ ja po chwili pokazuję poprawną odpowiedź. Natychmiast wiedzą, czy popełnili błąd.

 Zaczynam każde ćwiczenie od wierszyka:

 ONE, TWO, THREE !!! SHOW THE ANSWER TO ME !!!

 Mam przygotowaną listę podmiotów i ... ćwiczymy!!!Fajne, co?